Doden aanspreken kan, maar je zal nooit echt antwoord terug krijgen. Doden praten niet.

Maar de herinneringen aan deze zijn nog wel levend, springlevend. De tienerjaren die we samen hadden, basis voor ons creatieve leven later. Muziek, dansen, kunst, praten, lachen, en dichten. We schreven ook liedjes.

Bedankt voor de mooie jaren maat. Het is alweer een tijd geleden dat je ons ontvallen bent maar toch… De sporen zijn er nog.

Ik wou ik was het waaien
ik gaf je steevast meewind mee
en dat ik dan

in vlinderdunne danspas langs
je te kokette kuiten kietel
als daar melkzuur wordt.

En dat ik dan

als al te vele wrevelstormen
stikstof op je longen vormen
de orkaan kan zijn, waar –
binnenin jij windstilfrisse adem haalt.

Ik wou ik was het laat maar waaien, maar
ik heb de waaiheid niet in pacht.

Ik wou ik was

ik blaas ik ben, ten –
slotte toch tenminste nog
dit ingegeven liefdesbriesje.

Salvatore, 2005

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s