Morgen is het weer zo ver: De vastenmaand begint.

Vandaag een dag ervoor, mooi weer en de meisjes vertonen zich op straat. Meer dan gemiddeld in het jaar. Wow…

Zie je wel dat het allemaal reuze meevalt. Al dat gejakker en geknetter over moslims op Facebook. Knettergek en om jakkes bij te roepen.

‘Jij bent moslim, dus jij denkt zus en zus en zo…’

Ken je dat? Alsof sommigen gedachten kunnen lezen.

Maar de moslima’s in het Oude Noorden zien er prima uit. Jong en fris, en vol van het leven. Vol vertrouwen.

Hoofddoekjes. Wat hoofddoekjes? Van elke 10 zag ik hooguit 2 met hoofddoekjes, en die hoofddoekjes staan nog mooi ook. Je mag zeggen wat je wilt maar dit zijn onze moslima’s, onze nieuwe generatie Rotterdammers. Mooie mensen.

Geen boerka’s, geen onzin. Het valt allemaal allemaal reuze mee en dit is niet bepaald onderdrukt vrouwenvolk, absoluut niet.

En ook even tijd voor een ruzie. Je weet, meisjes. Van tijd tot tijd roddelen en kibbelen met elkaar. Gelukkig waren er nog verstandige omstanders die de meisjes van elkaar gescheiden hielden om vechten te voorkomen.

Noordplein, Rotterdam 10 april 2016

Hee, je bent een hele mooie meid met een lange strak over het lichaam getrokken zomerse bloemetjesjurk aan, met over je blote rug een flinke bos lang donker krullend haar dat een rode gloed heeft. Je ziet er fantastisch uit maar het is niet verstandig om met die zwarte meid in spijkerbroek en T-shirt op de… Nee, dat klopt niet. Meisjes gaan niet met elkaar op de vuist. Ze bijten, krabben en trekken.

Meid, weest blij. Ze had jou mooie bloemetjesjurk waar je blote been aan een kant sierlijk uitsteekt van je lijf afgetrokken en had iedereen op het Noordplein jou welgevormde lichaam ontbloot gezien. Met al die moslims om je heen? Had een zware vernedering voor je kunnen zijn, zo een dag voor de vastenmaand. Maar gelukkig, het gebeurde niet.

Maar de maand van bezinning gaat weer beginnen. Minimaal privé afstand houden met mijn Turkse- en Marokkaanse collega’s en vooral doen alsof er niets aan de hand is. Lege maagdampen.

In mijn cultuur is het vasten niet zo belangrijk. Jongeren vasten in elk geval niet, doen niets aan de godsdienst. Meestal begint men eraan wanneer men op leeftijd komt, maar ook dan zie ik slechts enkelen vasten.

Voor mij is het niet anders als altijd, elk jaar. Gewoon normaal doen en die gasten observeren.

In de eerste week niks aan de hand. In de tweede week ook niet. De derde week breekt aan en het wordt een beetje moeizaam, maar nog steeds goed te doen. In de vierde week worden ze knap chagrijnig, en vooral relax blijven want je moet tenslotte met elkaar blijven werken. Ai…

Op een of andere manier moet ik altijd aan de jaren ’80 denken, mijn tienertijd. Toen ik na school of werk altijd even in de Marokkaanse coffeeshop kwam. Toen de coffeeshop nog echt een coffeeshop was en een plaats voor Marokkaanse ouderen om elkaar te ontmoeten onder het genot van een bakje koffie en een spelletje rummie of domino.

Dan ging ik met de jongens een potje pool spelen, met een joint in mijn mond en een bakje koffie verkeerd met veel suiker op tafel. Die jongens kwijlen natuurlijk, want zij mochten nog niet. Het was toen ook warm weer dus de dagen waren extra lang.

Slechte concentratie en niet goed op kunnen letten tijdens het spel. Zwaar prikkelbaar en hun broeken begonnen af te zakken. Die jongens waren een paar kilo’s kwijt.

En dan gebeurde er iets, niemand wist wat, maar het werd een knallende ruzie. Ik versta geen Amazigh dus stond ik verbaasd maar ook lijdzaam toe te kijken. En af en toe naar boven: Als ze elkaar maar niet gaan vermoorden. Een herrie werd het altijd en mensen moesten er tussen komen.

De volgende dag? Weer diezelfde jongens bij elkaar en niets aan de hand. Als broeders die elkaar kwamen steunen in de laatste fase, de laatste week. Jongens die elkaar met knuffels begroetten. En ik maar denken aan de verschrikkingen van de onfrisse adem als ik dat aanzag. Gelukkig zij en niet ik.

Terug naar deze tijd vind ik een heleboel van die gasten best wel irritant. Het suikerfeest, 3 dagen feesten. In mijn ouderlijk huis was het maar 1 avond en nacht, en de volgende dag de ouderen opzoeken. En geld krijgen natuurlijk, hoort erbij. Kinderen die langskomen, worden altijd de zakken van volgestopt met geld door de oudjes. Onderdeel van de traditie.

Vóór het suikerfeest:

‘Hee, ik weet dat het suikerfeest is, maar kom je die dag ook? En op tijd?’
‘Ja, natuurlijk kom ik. Het is gewoon werkdag toch?’
‘Zeker weten?’
‘Zeker weten.’

Maar welnee, die etters blijven weg. Willen niet eens meer vrij nemen voor die dagen omdat de kans dat hen die wordt geweigerd heel groot is altijd. Ziek melden heeft ook geen zin en dan maar gewoon verzuimen. Gewoon wegblijven en onbereikbaar zijn.

Je kan geen kant op. Te laat om een uitzendkracht in te huren, het vervoer loopt spaak en je werkt je eigen uit de naad. Stelletje Karel Uterus Theodor Marokkanen (!) gaat het dan keihard door mijn hoofd zonder dat iemand het hoort. Dit is fucking verraad. Wat doe je me aan en waarvoor? Elk jaar ditzelfde liedje.

Maar ja, die luitjes zijn wie ze zijn. De rest van het jaar zijn ze m’n maatjes, m’n collega’s. Broeders waar ik het uiteindelijk toch samen mee moet doen. En ik hou nog steeds van alle mensen, dus…

Ketupat

Ik wens alle moslims heel veel sterkte toe maar vooral ook kracht voor deze vastenmaand. Het is warm en de dagen zijn lang. Opdat die meer goede dingen zullen brengen onder de mensen, en vooral meer vrede.

Opdat ik aan het einde van deze periode de woorden ‘Maaf lahir batin’ kan uitspreken en jullie een ‘Slamet idul fitr’ kan wensen.

Sterkte,

Gr. Lindau *

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s