Het bedienen van de witte man

Is (wederom) een hypocriete poging om PVV-stemmers en sympathisanten te bekeren. Na de overwinning van Donald Trump en de ook in Nederland overal klinkende retorische zelfreflectie binnen de media, kan niet anders beschouwd worden dan als een wassen neus.

Het zijn immers de media die het afgelopen vijftig jaar partijen als de PVV in het zadel hielpen. De media verdedigen met hand en tand de maakbare samenleving, zelfs toen van dat maken niets terecht kwam en er van één samenleving absoluut geen sprake meer was.

Het zijn de media, die decennialang de afbraak van geassimileerde volkswijken betitelde als cultuurverrijking, die het gevaar van de ontstane parallelle gemeenschappen negeerde, onbenoemd lieten. Het zijn de media die hun taak – het toetsen van het gestelde aan de feiten – verzaakte en het zijn de media die hun positie losmaakten van haar plicht en overgingen op het beïnvloeden van de publieke opinie – met stellingnames, niet met feiten.

Het heeft ons doen belanden waar we nu zijn: Een multiculturele die niet bekritiseerd mag worden op straffe van het resultaat van Geert Wilders’ rechtszaak.

Ik kan het enkel nog abject noemen, de handen die men op elkanders borsten strijkt terwijl men de stem van die boze witte man probeert te definiëren, opdat het commercieel uitgebuit kan worden en gestuurd naar de positie van het establishment.

De media hebben zichzelf zowel onmogelijk als overbodig gemaakt, haar berichten stoelen op stellingen en haar feiten baseren zich op hoor – zonder echte wederhoor.

Het internet, de bereikbaarheid daarvan en de schat aan informatie die er te vinden is, brachten eindelijk aan het licht wat daarvoor slechts een onderbuikgevoel was: We worden en masse in de maling genomen, gepamperd, onze meningen worden één kant op geduwd, en een ander geluid..? Dat is tegenwoordig die onderbuik.

Kritiek op die maakbare samenleving, dat is onderbuikpraat. Neem het Oekraïneverdrag. Hoe vaak ik wel niet heb moeten horen dat er geen Europese integratie komt, dat er geen migratie komt en dat er geen militaire samenwerking komt. Ontelbaar. Al was het niet in de media, dan waren het wel de arme stumperds die – in hun universitair gediplomeerde posities – klakkeloos overnamen wat Mark Rutte zei. Die zonder ook maar één pagina gelezen te hebben meer wisten dan ik, die vrijwel alle pagina’s had gelezen en me vanwege mijn kritiek op die heersende dode grijze massa, tot de tokkiegroep classificeerden.

Dat zelfs tokkies breder kunnen denken dan een anti-EU stem te deponeren in het stemhokje, dat ontgaat de anti-democraten volledig.

Ik twijfelde bijna aan mezelf. Maar de meest recente ontwikkelingen brachten bij mij aan het licht dat dat onderbuikgevoel, geen xenofobie is en ook geen onderontwikkelde haatknobbel. Het is een mechanisme dat ons waarschuwt voor dreigend gevaar.

Paul van Stoppelen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s