1 juli, Keti Koti

Helaas helaas pindakaas kan ik bij geen ene ceremonie aanwezig zijn. Het had eigenlijk wel gemoeten maar werkzaamheden die continuïteit vereisen blokkeren me nu, overmacht. Volgend jaar beter.

Onze afro Nederlandse broeders en zusters verdienen ook respect, ons respect vanuit onze Indische achtergrond. West Indië, Nederlands Indië. Maakt het wat uit? Maar ook vanuit onze Nederlandse achtergrond, ons ondergrond.

Aan dat ondergrond hebben de voorouders van onze afro Landgenoten met de hoofdletter L hun bijdrage geleverd tegen de hoogste prijs die mogelijk was. Nooit een grotere verschrikking in de geschiedenis van de mensheid geweest in mijn ogen.

Enkele details:

De slaaf was onderdeel van het veestapel.

In woorden van Malcolm X waren er house negroes en field negroes. Als iemand vluchtte dan weet je wie wel erachteraan moest jagen, niet? En hun vrouwen, dochters werden dikwijls buitenvrouwen van de meester. Gerechtvaardigd vanuit de bijbel door het leven van stamvader Abraham als voorbeeld te nemen. Die had 7 buitenvrouwen. In de Gereformeerde Kerk noemen ze dat bijvrouwen maar komt op hetzelfde neer.

Behoorde men tot de tweede groep, de overgrote meerderheid, dan had men een kort en zwaar leven. Jongens en meisjes van 15 werden dan op het veld ingezet. Hadden ze alle slaag en vernedering overleefd op hun 25e, dan waren ze ook ten dode opgeschreven want ze waren dan compleet versleten. Letterlijk, geen gewrichten meer. En wat daarna met ze zou gebeuren wil ik niet eens weten. Soms moet je pagina’s skippen.

1773 of 1774, de Beurskach van Amsterdam. De banken leenden meer geld uit dan de planters en investeerders uiteindelijk konden terugbetalen, dus de markt stortte in. Een handje mais per dag terwijl de productie werd opgevoerd, van zonsopgang tot zonsondergang. En op een gegeven moment ook vervanging van beroeps planters met amateurs. Middelmatige burgers die een plantage kochten voor een prikje in Amsterdam. Als zelfs zij slecht aten in Suriname… Zucht, dan wil je toch niet weten wat de slaven toen aten?

En het werd er nooit beter op. Zelfs na de wettelijke afschaffing ging de ellende nog door.

Meer dan 300.000 kwamen er in Suriname aan en in 1975 waren er 36.000 nazaten. Als je ervan uit zou gaan dat er geen een in Suriname werd geboren dan… Pff, ik wil dit niet eens berekenen. ’t Is goed zo.

De pijnen, het leed en geschreeuw van de voorouders die nog door gieren in de harten en hoofden van nakomelingen en wat nog na ons zal komen. Het heeft ruimte nodig, een kanaal.

Net als de wat meer gespecificeerde groepering waartoe ik behoor, de Javaanse groep van Suriname, dat gevoel ook kent. In dit geval spreek ik voor mezelf en een aantal anderen binnen mijn netwerk van kennissen. We zijn allemaal even veel waard, is het niet?

Wat ik ook herken bij de nazaten van joods Nederlandse kampslachtoffers.

We zijn allemaal Nederlanders, we zijn allemaal Surinamers èn we kennen elkaar’s dieet. Elkaar’s keuken.

Nu effe weer serieus.

Voor de beeldvorming:

De volgende film deel ik vanwege de cijfers. 300.000 en 36.000. Daarom vind ik deze film meer van toepassing. Ik hoop dat niemand dit verkeerd opvat:

Ik ben van Rotterdam dus hou ik deze website in de gaten: Keti Koti Rotterdam



Categorieën:schrijfsels

Tags: , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: