Tracy Chapman – Across the Lines Live Freedomfest #2 ’88

Waarom en wanneer vind je iemand goed, en heel goed zelfs..?

Voor mij? Want ik kan alleen voor- en namens mezelf spreken, deskundigheid heb ik niet. Slechts persoonlijke ervaringen.

Deze mooie mevrouw zong de dingen die ik voelde, de dingen die ik in mijn verbeeldingen zag, het gevoel, het verlangen door de gierende hormonen van de adolescentie. De gedachten met verhalen die zich maar een weg naar buiten trachten te forceren. Ik wilde geen mafkees genoemd worden.

“Ik weet hoe jij je voelt Lindau,” zei meneer de conrector, “we hebben hetzelfde verleden, ik ben ook van daar.”

Huh, dacht ik. Van dáár?

Hij sprak een paar buitenlandse woorden uit, ik herkende ze als Indonesisch, Maleis. Hij keek heel begripvol en medelevend, maar ik zag dat hij geen hoogte van me had, ik ook niet trouwens, op dat moment.

“In jouw plaats, zou ik naar de psycholoog gaan.”

Later leerde ik weten dat hij van Indië was, met een oorlogsverhaal. Hij probeerde me te bereiken, maar het was lastig. Want met de ander zat ik constant in de clinch. ‘k Was opstandig, en ook eerlijk. Die man benauwde me, te overtuigd van zijn eigen gelijk vond ik. Uit z’n verhalen hoorde ik dat hij opgroeide in de jaren ’30 van de vorige eeuw en de Duitse bezetting bewust meemaakte als jongeling. Over hoe zijn vader voor zijn ogen werd afgetuigd omdat hij alleen magere kippen leverde voor de maaltijden van de officieren van de bezettingsmacht.

De meiden zaten te giechelen, met de Hitkrant opengeslagen in handen. Michael Jackson was van gezicht veranderd. De wet look. Later werd dit bezongen door een reggaeartiest.

“Volgens mij houdt hij niet van zijn zwarte huid,” gaf ik als commentaar toen ik eenmaal nieuwsgierig werd en over de schouders meekeek. Ik werd aangekeken. Oeps, hmm… Was niet correct wat ik zei.

En vervaagde de wereld weer naar die andere wereld, van angst en bitterheid. Er kwamen Arabieren in voor, het Midden-Oosten, religie en landen in Europa, en kaasland nummer 2 naast ons Nederland.

Weltschmerz, seksuele frustratie en de momenten van euforie uit het niets. Nachtwandelingen, musiceren tot in de ochtend in een diepe kelder onder de wereld waar iedereen op dat moment sliep en je je kon bevrijden van verbruikte energie die je maar niet los kon laten in de dagelijkse gang.

“Juffrouw, ik wil kunst doen, ik wil schrijven en foto’s maken.”

“Ik geloof je, ’t zou je staan denk ik.”

Ook feedback time dus. Altijd alleen in een hoekje, nooit lachen en de resultaten moesten beter. Anders hadden ze me wel met rust gelaten. Ergens wel gelijk dus.

Daarna werd het reggae, blonde dreadlocks, Rotterdams. Jonge mensen zien er heel mooi uit. In de tijd toen beroepswerkloosheid nog tot een van de mogelijkheden behoorde. Het was mooi mooi mooi…

Naast een bordeline…

Geschreven volgorde – 1
1 2 3
Chronologische volgorde – 3
1 2 3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s