Heel ver terug in de tijd

Het was in de jaren ’70, erg warm en het bankstel was rood. Ik zat erop en mijn onderkant werd zweterig, ‘k had een korte broek aan. Ik schoof op om op een plek te zitten dat nog niet warm gezeten was, verkoeling zoekend. De zon scheen naar binnen.

Buiten was moeder bezig met pinda’s op een rieten mat te leggen en die te verspreiden en goed te verdelen over de hele mat. De pinda’s moesten bakken in de zon om ze geschikt te maken voor consumptie. Planten op je erf was, en is nog steeds, vast onderdeel van de levensstijl in die omgeving. Dan had je wat groenten en gewassen voor jezelf en misschien ook anderen wanneer zich dat zo voordeed en dat gaat nog steeds zo.

’s Avonds kwam vader thuis, voerde een gesprek met moeder. Het ging over geld, hij was geld gaan kopen, Nederlands geld. Hij liet een Nederlands briefje zien aan moeder. Ik vond het een gek verhaal, want geld is om te kopen. En dan koop je geld?

Na het eten zaten we bij elkaar, ’t was al donker buiten. Oom Rob was erbij, op het nieuwe rode bankstel. Een gezellig rumoer in huis, en ik had nieuwe kleurpotloden die geslepen moesten worden. Oom Rob was veel groter als ik, een jaar of 11 denk ik nu, en die was veel beter met de puntenslijper.

Een fantasie kwam in me op en ik begon met de net geslepen kleurpotloden te steken, in het nieuwe bankstel, er kwamen gaten in.

“Oh, kijk eens kange*, wat hij doet,” terwijl hij wees naar de beschadigde plekken op het bankstel.

Moeder keek toe en vader verhief zijn stem, zat ook vanuit zijn stoel naar me te wijzen. Kwam toen heel bedreigend op me af gestapt en vroeg:

“Met welke hand heb je dat gedaan?”

Ik gaf hem mijn rechterhand en hij greep me bij mijn pols, drukte mijn rechterhand tegen zijn kont aan en liet een hele harde scheet!

“Zo, je verdiende loon,” zei hij erbij.

Ik was boos, ik was beledigd en wilde oom Rob iets aandoen. Maar hij was minsten 2 koppen groter en hield me vast aan beide polsen, ik was machteloos.

Een paar avonden verder. We werden wakker gemaakt, ome Laan en tante kwamen op visite, ze hadden eten bij zich. Bami goreng, een traktatie, maar het lukte niet echt. Ook mijn zussen zag ik wegglijden in het diepe slaap waar we zojuist uit werden gehaald, met een bord eten voor onze neuzen op de grond zittend. Waarschijnlijk was dit ons laatste wederzien geweest met oom en tante in Suriname.

Toen kwam dat moment dat we weg moesten, na een drukke dag, het werd al donker.

Toen kwam dat moment dat we weg moesten, na een drukke dag, het werd al donker. We vertrokken met meerdere auto’s. We waren goed gewassen, -in onze beste kleren gestoken en daar gingen we, met z’n allen in de auto. ‘k Had geen flauw benul van wat er allemaal zou gaan gebeuren.

Vanaf het erf op Santo Boma, waar we woonden, zagen m’n zussen en ik weleens vliegtuigen voorbij gaan in de lucht en dan zwaaiden we ernaar. Maar deze keer zagen we er een van dichtbij, we waren op het vliegveld.

Wat was die groot, dacht ik,  en ik keek er met grote verbazing naar.

Van links zag ik mensen aan komen lopen, ze liepen naar rechts in de richting van het vliegtuig, het portier stond open en ze stapten in. Ik keek weer naar links en tot mijn volgende verbazing zag ik vader en oom Jeed meelopen in de rij. Op afstand gaf vader een brede glimlach in onze richting, hij zwaaide, en ook hij stapte in. Samen met oom Jeed, onze buurman…

  • kange* = aanspreektitel voor oudere broer.

Naast een borderline…

Geschreven volgorde – 2
1 2 3
Chronologische volgorde – 1
1 2 3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s