Hij was slechts een slachtoffer

Pappie, Anton Alfons Stolze overleed op 24 december 2008 in dat prachtige verzorgingshuis “Rumah Kita”.

Het is nu 11 jaar geleden dat mijn schoonvader Anton Alfons Stolze op 90 jarige leeftijd overleed. Gedurende zijn leven werd hij iedere nacht geplaagd door de vreselijkste nachtmerries die altijd te maken hadden met zijn oorlogsverleden. Als KNIL-militair werd hij in 1942 krijgsgevangen gemaakt en na enige tijd tewerkgesteld aan de beruchte spoorbaan in Birma.

Onverwacht werd hij daar in begin 1943 weggehaald en overgebracht naar Japan om in één van de steenmijnen daar slavenarbeid te verrichten. Het is drama op drama.

Als kleine jongen had hij nooit kunnen bedenken hoe hij en vele anderen van zijn leeftijdgenoten in een wrede, gevaarlijke en onmenselijke tijd terecht zouden komen toen zij als jongeman verder door het leven moesten gaan. Als een van de zonen uit een redelijk welgesteld milieu groeide hij op, zocht een carrière bij het Koninklijk Nederlands Indisch Leger (KNIL), werd verliefd op een mooi meisje en wist haar te veroveren en over te halen zijn vrouw te worden.

Edoch, in die periode begon het komende drama zich te ontwikkelen. Er was een oorlog begonnen in Europa en het Vaderland, dat hij absoluut niet kende als alleen maar uit boekjes en verhalen, werd overvallen door de Duitsers. En dan ontploft de wereld in Azië, te beginnen met het grote bombardement van de Japanners op Pearl Harbour. De wereldoorlog was geboren.

Heel in het kort heb ik, in het begin van dit verhaaltje, aangegeven hoe het hem verging. Maar dat is maar een deeltje. Dat is gedurende de oorlog zelf, maar die oorlog was in zijn hoofd gekropen en is daar nooit meer weggegaan. Zijn hele leven is hij aan het vechten gebleven. Hoe beminnelijk hij ook was, het donkere deel van het leven; “de nachten” bleven zijn strijdtoneel.

Helaas is het zo dat er nog zoveel anderen met dit zelfde euvel kampen. Ik heb het over de kinderen van deze mannen die pappa nooit hebben kunnen begrijpen, die zich altijd afvroegen: waarom is Pappa zo als hij is. Soms wel, soms niet liefdevol, streng en dan weer goedmoedig, in zichzelf gekeerd en zwijgzaam etc.

Praten over die tijd werd nooit gedaan, dat Indisch stilzwijgen om de kinderen en kleinkinderen niet te belasten met hun problemen werd uiteindelijk een ramp. Waarom? Ook de volgende generatie werd opgezadeld met de problemen van de ouders en vaak voelden hun kinderen zich schuldig daaraan, een soort plaatsvervangende schuld.

Maar het allerergste dat ik nu ervaar is dat deze mensen die hun leven in de waagschaal hebben moeten stellen in de perioden daarna afgewezen worden, niet erkend wordt welk leed en schade zij hebben ondervonden.

De vele onterechte afwijzingen van de SVB voor welke regeling dan ook en de meer dan starre houding van de Nederlandse Regering ten aanzien van de Indische Kwestie getuigen hiervan.

Er is geen land te vinden die zo bekrompen, idioot en met grote minachting om is gegaan met haar koloniaal verleden.

door Han Dehne



Categorieën:Mensen vertellen

Tags: , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: